|
Poniżej opisane są dwie techniki strojenia gitar. I Klasyczna Do prawidłowego nastrojenia gitary używamy kamertonu, wydającego dźwięk al. Jest to stroik (dźwięk wydobywa się dmuchając), lub widełki stroikowe (należy je trącić i przytknąć do pudła gitary ). Istnieją także komplety sześciu kamertonów - dla każdej struny. Jeżeli go nie posiadasz, możesz nastroić gitarę według innego instrumentu. W instrumentach klawiszowych (np. fortepian, akordeon, organy), dźwięki odpowiednie dla strun gitary znajdziesz w następujących miejscach klawiatury : Jeżeli nie posiadasz kamertonu lub instrumentu wydającego dźwięki o znanej wysokości, gitarę należy nastroić tak, by najcieńsza struna nie była zbyt mocno naciągnięta ( "El" odchylona na środku, powinna dotknąć "H2") i jednocześnie, by najgrubsza struna była naciągnięta wystarczająco ( aby nie brzęczała ). Metod strojenia gitary jest wiele. Przejrzyj je i wybierz tę, która najbardziej odpowiada tobie : l. Aby nastroić gitarę uderz strunę "El" przyciśniętą na progu V i wyreguluj śrubką jej naciąg tak, by otrzymać dźwięk taki sam jak z kamertonu. Następnie jeżeli przyciśniesz "H2" na progu V, to otrzymasz dźwięk el, czyli taki, jak pustej struny "El". Musisz więc wyregulować naciąg "H2" tak, by dźwięki te były identyczne. Analogicznie wyreguluj naciąg "G3", by naciśnięta na progu IV dała dźwięk "H2" oraz kolejne trzy struny: "D4", "A5", "E6" , by naciśnięte na V progu dały dźwięki odpowiednio strun : "G3", "D4", "A5". 2. Porównujemy te same dźwięki co w metodzie pierwszej, ale w odwrotnej kolejności. Zaczynamy od struny "E6". Dostrajamy ją do struny "El" lub naciśniętą na progu V do kamertonu ( w obu przypadkach porównujemy dźwięki odległe o dwie oktawy ). Następnie "A5" porównujemy z "E6" przyciśniętą na progu V, "D4" z "A5" przyciśniętą także na progu V, itd. Zaletą tej metody jest to, że regulujemy naciąg struny cieńszej nie przyciśniętej na żadnym progu ( słychać jak dźwięk się zmienia).
3. Gitarę można nastroić nie używając pustych strun (ich dźwięk jest inny niż strun skracanych ). Porównujemy, np.:
El w pozycji III z "H2" w pozycji VIII, H2 w pozycji III z "G3" w pozycji VII, G3 w pozycji III z "D4" w pozycji VIII, D4 w pozycji III z "A5" w pozycji VIII, A5 w pozycji III z "E6" w pozycji VIII, 4. Zgodność dźwięków można sprawdzić co dwie struny (poza struną pierwszą i drugą). Porównaj pustą "El" z "H2" przyciśniętą na progu V oraz z "G3" na progu IX , "H2" z "D4" na progu IX , "G3" z "A5" na progu X i "D4" z "E6" na progu X
5. Można też porównywać dźwięki odległe o oktawę : "E6" z "D4" w pozycji II, "A5" z "G3" w pozycji II, "D4" z "H2" w pozycji III, "G3" z "El" w pozycji III i "H2" z "El" w pozycji VII lub w odwrotnej kolejności
6. Flażolety można wydobyć na progu XII, czy VII, niż na IV, lub V. Dlatego można sprawdzać strój, lub stroić gitarę porównując flażolety odległe o oktawę ( "E6", próg XII z "A5" p.VII , "A5" p.XII z "D4" p. VII , "D4" p.XII z "G3" p. VII , "E6" p.VII z "H2" p.XII z "El" p. VII)-rys.2.11.
Gdy zestroisz strunę ostatnią z przedostatnią, może okazać się, że pierwsze struny już nie stroją (strojenie należy powtórzyć ). Jest to skutek rozciągania się strun. Szczególnie rozciągają się nowe struny nylonowe - przez pierwsze dni nastrojona gitara potrafi rozstroić się w kilka minut. Różnica dźwięków między pierwszą a szóstą struną to dwie oktawy. Struny te powinny więc idealnie ze sobą współgrać. Jeśli tak nie jest, jedną z nich należy dostroić i porównać z innymi strunami. Porównywanie wysokości dźwięków może okazać się zawodne. Nastrojoną gitarę należy więc sprawdzić ( np. grając ten sam chwyt na różnych progach ), lub dostroić innym sposobem. Na początku możesz mieć trudności ze stwierdzeniem który z porównywanych dźwięków jest wyższy, a który niższy ( wszystkie struny będą brzmieć podobnie ). Nie zniechęcaj się tym - słuch można kształcić. Ćwicz wytrwale, a osiągniesz takie zdolności o które byś się nigdy nie posądzał. II Flażolety - strojenie
Flażolety są bardzo przydatne przy strojeniu, gdyż dzięki nim wszelkie zmiany wysokości dźwięków są łatwe do uchwycenia. Oczywiście samo strojenie instrumentu musi być poprzedzone nastrojeniem jednej ze strun. Załóżmy, że mamy prawidłowo nastrojoną strunę e (szóstą). Aby uzyskać flażolet, dotykamy delikatnie tę strunę nad 5 progiem. Zaraz po uderzeniu struny prawą ręką musimy szybko oderwać lewą rękę znad progu, aby nie wytłumić zagranego flażoletu. Teraz robimy to samo ze struną a (piątą), tyle że nad progiem 7. Te dwa dźwięki powinny być identyczne, zatem należy tak regulować siłę naciągu struny a, aby uzyskać prawidłowy dźwięk. Przystępując do strojenia struny d (czwartej) postępujemy podobnie: gramy flażolet nad 5 progiem struny a (piątej), a następnie nad 7 progiem struny d (czwartej); teraz możemy nastroić strunę d (czwartą). Strojenie struny g (trzeciej) wygląda tak samo: flażolet nad 5 progiem struny d (czwartej), a potem nad 7 progiem struny g (trzeciej). Struna h (druga) wymaga innego potraktowania, ponieważ interwał pomiędzy nią a struną poprzednio nastrojoną, czyli g (trzecią) to tercja wielka, a nie kwarta, jak to miało miejsce w poprzednich przypadkach. Należy tu zagrać flażolet nad 7 progiem struny e (szóstej), a następnie uderzyć pustą strunę h (drugą) i wyregulować jej siłę naciągu. Nastrojenie struny e (pierwszej) jest już proste: flażolet nad progiem 5 struny h (drugiej) i nad progiem 7 struny e (pierwszej). Można też zagrać flażolet nad 5 progiem struny e (szóstej) i do niego porównać dźwięk pustej struny e (pierwszej).
|
Strojenie gitary 
