Gitara klasyczna
    Głównym elementem gitary klasycznej jest pudło rezonansowe, na nim osadzona jest szyjka z gryfem z 19 progami. Szyjka zakończona jest główką. Na główce znajduje się mechanizm kołkowy. Na pudle znajduje się podstawek od którego zaczynają się struny(są przeciągnięte przez małe dziurki). Gitara klasyczna jak i większość innych gitar ma sześć strun. Pod strunami znajduje się w pudle na wierzchniej płycie otwór w kształcie koła. Zwany jest otworem rezonansowym. Struny biegną dalej wzdłuż gryfu i dochodzą do siodełka. Przechodzą dalej do główki i nawijane są na kołki. Kołki są regulowane za pomocą śrubek. Tu sroi się gitarę. Współczesna gitara klasyczna została ukształtowana w Hiszpanii, w XIX wieku. Antonio de Torres zaprojektował instrument o dużym pudle rezonansowym oraz wynalazł belkowanie w kształcie wachlarza, co korzystnie wpłynęło na siłę i jakość brzmienia. Jego działalność była przełomem w dziejach konstruowania gitar. Torres wypracował najbardziej typowy model, który z sukcesem powielały pokolenia lutników( czyli rzemieślników wykonujących instrumenty muzyczne -jakość wyrobów niektórych lutników sprawia, że są nazywani artystami). Wzór Torresa stał się dla wielu gitarzystów i kompozytorów podstawą poszukiwań dojrzałego instrumentu koncertowego. Gitary klasyczne początkowo posiadały jelitowe struny wiolinowe i jedwabne, owinięte drucikiem basowe. W latach 40. wiolinowe struny jelitowe, które były nierówne łatwo zrywały się i mogły zostać uszkodzone przez wilgoć, zastąpiono nylonowymi. Mają one zawsze tę samą jakość i mogą być silnie naciągane dla uzyskania czystego dźwięku i ładnej barwy. Pierwowzór gitary klasycznej ulega ciągłym zmianom dzięki nowym materiałom i odkryciom w inżynierii i akustyce. Obecnie poszukuje się gitar, których brzmienie, zachowując naturalny charakter i barwę instrumentu posiada jednocześnie odpowiednią siłę i dźwięczność.